پرونده اول:

دوست عزيزي آدرسي را برايم گذاشته بود كه موضوع آن " نويسندگان بزرگ سوئد در تعقيب دزدان اينترنتي" است. از لطف دوست مهربانم ممنونم و اما مطلب خيلي جالبي  بود.

مولفان و پديدآورندگان آثار نقش مهمي در جلوگيري از نقض حقوق خود دارند . در بيشتر كشورهاي دنيا سازوكارهاي مختلف و مناسبي براي اين قضيه درنظر گرفته شده است. در بيشتر كشورهاي دنيا سازمانهايي تحت عنوان سازمانهاي مديريت جمعي جهت پيگيري حقوق صاحبان آثار مالكيت فكري تشكيل شده است كه در واقع رابط بين صاحبان آثار و استفاده كنندگان از آثار هستند. روش كار اين سازمانها به اين صورت است كه پديدآورنده يك اثر مثل يك خواننده ، حمايت از اثر خود را در ازاي درصدي از سود حاصل از اجرا يا فروش اثر خود به يكي از اين سازمانها مي سپارد. اين سازمان با توجه به نوع قرارداد و توافقات ، اثر را بازاريابي ميكند و بر فروش آن و جمع آوري درآمد حاصله نظارت ميكند، از كپي برداري غيرقانوني اثر خودداري ميكند و با ناقضان آثار برخورد ميكند. مسلما يك نويسنده، شاعر ، عكاس، كارگردان يا فيلمساز به تنهايي قادر نيست هم به دنبال تبليغات و بازاريابي اثر خود باشد، هم درآمد حاصله از فروش يا اجاره را جمع آوري كند و هم به دنبال تعقيب افراد سودجو و متخلفي باشد كه حقوق وي را نقض ميكنند! سازمانهاي مذكور داراي نيروهاي متعدد و متخصصي در زمينه هاي مختلف هستند و عمده فعاليت بيشتر آنها در زمينه آثار موسيقايي است.

تاكنون در ايران سازماني با اين عنوان تشكيل نشده است. البته نميتوان از فعاليت مشابهي كه در انجمن هاي حمايتي صنفي صورت مي گيرد چشم پوشي كرد اما سازماني كه به طور تخصصي به اين كار بپردازد تاكنون تشكيل نشده است. پيش نويس قانون حمايت از مالكيت ادبي هنري ايران كه فعلا در دست بررسي است تشكيل چنين سازمانهايي را پيش بيني كرده است. مسلما بهتر است مثل ساير كشورهاي دنيا ، اين سازمانها غيردولتي باشند!

راه حل ديگر براي حمايت از يك اثر، متحد شدن چندين پديدآورنده مثلا چند نويسنده يا خواننده يا آهنگساز با يكديگر در جهت مبارزه با متخلفان و افراد سودجو است، راهي كه به نظر ميرسد نويسندگان بزرگ سوئدي نيز جهت تعقيب دزدان اينترنتي آثارشان برگزيده اند.

پرونده دوم:

چند وقته دخترم رو به مهدكودك مي برم چون كارم خيلي زياد شده ، پارسال هم يكماه بردمش اما خيلي بدش اومد و حتي شبها با كابوس مهدكودك از خواب مي پريد و كلي گريه ميكرد، من هم منصرف شدم. امسال به اسم كلاس زبان به مهدكودك ميرود اما باز هم اوضاع چندان تعريفي ندارد. هر شب يك ساعت جلوي من مي ايستد و در حالي كه اخم كرده و انگشت اشاره اش را به نشانه تهديد براي من تكان ميدهد ميگه: مامان من ديگه كلاس نميرم، فهميدي؟ من كه از اخمش خنده ام ميگيرد، دوباره داد ميزند: من شوخي ندارم ، فهميدي؟ وگرنه گازت ميگيرم !

شوهرم هم هر دفعه صبحها موقع گريه زاري و التماسهاي مورچه خانم براي نرفتن به مهد، دائم به من تاكيد ميكند كه : يه وقت ضعف نشون ندي، كوتاه نيايي، بايد بره مهد، فهميدي؟!

من هم در گيرودار جدا كردن يه مورچه گريان از بغلم و رسيدن به قرارهاي كاري ، كلي وجدان درد مي گيرم و حالم گرفته ميشود و خودم رو نفرين ميكنم و فكر ميكنم چه كسي حال من رو ميفهمه و ياد جمله گهربار و حكيمانه قديميها مي افتم كه: آدم سگ باشه ، مادر نباشه !